8 Ekim 2013 Salı

...

Bu yazım tamamen kendimle ve duygularımla ilgili olacak.Maalesef güzellik ya da makyajla ilgisi yok.
Başlık bulamadım bu yazıya çünkü bu ara hissettiklerim ve yaşadıklarımı tarif edecek kelimeler yok.
Uzun zamandır yazmıyorum içimden gelmiyor.Yaklaşık 1ay önce 13Eylülde babaannemi kaybettim.82 yaşındaydı lmesi aslında çok da garip değil belki.En azından ben yaşlı insanlar öldüğünde huzura kavuştuklarını ve arkada kalanların onlar için mutlu olması gerektiğini düşünürdüm.Ama insan kendi başına gelmeden anlamıyormuş.
Ölüme saygım var sonuçta hepimiz bir gün öleceğiz ama ne biliyim bu ani bir ölümdü.Biraz rahatsızdı fakat kesinlikle böyle bir son beklemiyorduk.Gayet iyi benimle şakalaşan biricik Ünzile'm bir anda sonsuz uykusuna daldı.Yıkarken de uyuyor gibiydi bu belki gerçekten huzurlu olduğunu gösteriyor.
Babaannem gittiğinden beri bir ton pişmanlığım var.Keşke onunla daha çok vakit geçirebilseydim keşke.Ya da hastanede yattığında durumu hafife almayıp yanına gitseydim.Ama gerçekten o kadar iyi görünüyordu ki ölüm lafını ağzına aldığında kızardım ben ona sen bizi bile gömersin 15lik gibisin diye.
Bilemiyorum sadece onunla daha çok zaman geçirebilmiş olmayı isterdim.Tek tesellim bizimle yaşıyor olması ve onu her gün görebilmiş olmam.
Babaannem ölmeden 2gün önce de işe girmiştim.İyi ki de çalışmışım o dönem yoksa kafayı yiyebilirdim.DÜn bıraktım çalışmayı.Bana uygun değildi sanki.Kendimi büyük gördüğüm ya da başka birşeyden deği satış danışmanlığı da gayet zevkli fakat koşulları kötüydü.Haftanın 6günü 11de girip 21-22 arası çıkınca işten insanın hiçbir şeye zamanı ya da enerjisi kalmıyor çünkü.
Psikiyatriste gitmeliyim belki bu ara aldığım kararların hiçbiri beni mutlu etmiyor çünkü.Çıkmasa mıydım diye düşünüyorum mesela.Babaannemin yokluğuna da alışamıyorum.
Umarım yakın zamanda daha güzel şeyler olur bu günler geride kalır.
Sevgiyle kalın...

2 yorum:

  1. Merhaba, tesadüfen okuyorum yazını..Babaneni kaybetmene çok üzüldüm..Ben de yakın zamanda, 5 ay önce babamı kaybettim..Hem de daha 56 yaşındaydı..Beyin kanseriydi..2 sene mücadele etti, öğrendiğimiz gibi ameliyat oldu, radyoterapi kemoterapi..hepsi çok zordu..Kaybediceğimizi bilioduk, ama hiçbizaman ona hastalığının son seviye olduğunu söylemedik..mücadeleyi bırakır diye..kısacası kaybettik..bu bi gerçek..ani olmadı, alıştıra alıştıra gitti ama sonunda gitti..hayat devam etmedimi, etti..5 hafta önce evlendim..ama o göremedi..ilk hafta hergün gittim yanına, alışsın diye..şimdi hafta sonları gitmeye çalışıyorum..çok zor..ama inan herzaman daha kötüleri var..biz böyle ayakta durmaya çalıştık..küçücük çocukları olan kanser hastaları var, bizim babamız en azından bizim büyüdüğümüzü gördü diyoruz..niye böyle içimi döktüm bilmiorum :) görkemin twitter hesabından, senin hesabını tıklayıp ulaştım buraya..umarım ağır bi örnek olmamıştır..görüşmek üzere..

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Başınız sağolsun.Evet gerçekten çok zor ve çok daha beklenmedik ölümler var.Sadece bunu kabullenebilmek gerekiyor sanırım.Paylaştığın için benimle çok teşekkür ederim okumak iyi geldi bana.

      Sil

Yorumlarınız benim için çok değerli lütfen fikirlerinizi benimle paylaşınn:)